Rasa Siberian Husky zaliczana jest do ras pierwotnych. Pochodzi z rejonu Kołymy w północnej Syberii gdzie był hodowany przez Czukczów (w mniejszym stopniu przez inne plemiona).

Wcześniej, gdy tereny te były cieplejsze, zamieszkiwały tu prymitywne plemiona. W polowaniach pomagały im psy myśliwskie. Każda grupa stworzyła typ psa w zależności od wymagań łowieckich, ukształtowania terenu, występujących temperatur czy grubości pokrywy śnieżnej.

Około 3000 lat temu klimat uległ znacznemu ochłodzeniu, toteż Czukcze zaczęli wykorzystywać psy do ciągnięcia sań. Ideałem psa było niewielkie zwierzę, które potrzebowało mało pokarmu, ale było na tyle silne, aby ciągnąć upolowaną zdobycz z umiarkowaną prędkością na długich dystansach. Kiedy zaistniała potrzeba przewiezienia ciężkiego ładunku, pożyczano psy od sąsiadów i zamiast 6-8 zaprzęgano 16 i więcej. Wszystkie samce, oprócz prowadzących zaprzęgi, kastrowano. Miało to na celu zapobiegnięciu zbędnych kojarzeń, pomagało psom w utrzymaniu tłuszczu na ciele.

Doskonale zadbane czukockie zaprzęgi, liczące 20 psów, potrafiły przebyć w ciągu 6 godzin 120 km i ciągnąć ciężar około 600 kg. Były one często używane przez Rosjan do transportu pasażerów i poczty. Pokonywały wówczas 160-180 km dziennie w szybkim tempie.

Słowo „husky” znaczy ochrypły i kiedyś określano w ten sposób wszystkie psy używane do ciągnięcia sań, obecnie nazwa ta przysługuje jedynie rasie Siberian Husky (i słusznie z uwagi na dźwięki, które wydają ze swoich kufików).